انرژی گرمایی موردنیاز (Q=mcΔT)

درباره این ابزار

این ماشین‌حساب Q = mcΔT را به کار می‌برد، معادلهٔ گرمای ویژه: انرژی گرمایی لازم Q برابر است با جرم ماده m، ضرب در ظرفیت گرمایی ویژهٔ آن c (انرژی لازم برای بالا بردن دمای ۱ kg به اندازهٔ ۱°C، ویژگی‌ای یگانه برای هر ماده؛ در اینجا بر حسب J/kg·K وارد می‌شود و جرم بر حسب kg)، ضرب در تغییر دما ΔT. گرمای ویژهٔ بالای آب (۴۱۸۶ J/kg·K، یا ۴٫۱۸۶ J/g°C) دلیل آن است که گرم کردنش بسیار بیش از فلز انرژی می‌خواهد، و این دقیقاً چیزی است که این فرمول کمّی می‌کند.

از آن برای تعیین اندازهٔ آبگرمکن‌ها و دیگ‌های بخار (چه مقدار انرژی برای بالا بردن دمای یک مخزن از سرد تا دمای هدف لازم است)، در آشپزی و علوم غذایی برای برآورد نیاز انرژی اجاق یا فر استفاده می‌شود، و مسئله‌ای اصلی در فیزیک و شیمی است برای محاسبهٔ هر چیزی از گرم کردن قابلمهٔ آب تا رساندن نمونهٔ آزمایشگاهی به دمای هدف (ذوب یا جوش هم به گرمای نهان نیاز دارد که این فرمول آن را پوشش نمی‌دهد).