Ҳисобкунаки тӯҳфаи солгарди тӯй

Дар бораи ин ҳисобкунак

Тӯҳфаҳои солгарди тӯй рӯйхати суннатиро риоя мекунанд, ки ба давраи викторианӣ дар Англия бармегардад ва баъдтар дар Иёлоти Муттаҳида аз ҷониби гурӯҳҳое мисли Ассотсиатсияи миллии ҷавоҳиротфурӯшони чаканаи Амрико расмӣ карда шудааст, дар баробари рӯйхати муосир-и навтаре, ки дар тӯли даҳсолаҳо навсозӣ шудааст (махсусан аз ҷониби Китобхонаи ҷамъиятии Чикаго дар солҳои 1930-ум ва таҷдиди баъдӣ). Мавод бо пиршавии издивоҷ дар устувории рамзӣ пеш меравад — коғаз барои соли 1-ум, пахта барои соли 2-юм, чӯб барои соли 5-ум, тунука барои соли 10-ум, то нуқра (солгарди 25-ум), тилло (50-ум) ва алмос (60-ум) — ки инъикос мекунад, ки интизор меравад муносибат бо гузашти вақт мустаҳкамтар шавад.

Ин ҳисобкунак соли солгардро мегирад ва фавран ҳам маводи тӯҳфаи суннатӣ ва ҳам муосирро бармегардонад, зеро ин ду рӯйхат баъзан фарқ мекунанд (солгарди 6-ум аз рӯи суннат ширинӣ ё оҳан аст, вале дар баъзе рӯйхатҳои муосир чӯб ё шакар). Ҷуфтҳое, ки ҷашн ба нақша мегиранд, кормандони мағозаҳои тӯҳфа, ширкатҳои кортҳои табрикӣ ва ҷавоҳиротфурӯшон онро барои зуд муайян кардани мавзӯи тӯҳфадиҳӣ бе ёд кардани ҷадвали пурраи зиёда аз 50 сол истифода мебаранд.