ماشین‌حساب سطح کل بدن سوخته (TBSA)

درباره این ابزار

قاعده نُه‌ها، که جراح الکساندر والاس در سال 1951 معرفی کرد، بدن بزرگسال را به نواحی‌ای تقسیم می‌کند که هرکدام تقریباً ۹٪ (یا مضربی از ۹٪) از سطح کل بدن را نمایندگی می‌کنند — سر و گردن ۹٪، هر بازو ۹٪، تنه قدامی و خلفی هرکدام ۱۸٪، هر پا ۱۸٪ — و ناحیه پرینه ۱٪ باقی‌مانده شمرده می‌شود. این قاعده به پزشکان اورژانس و امدادگران برآوردی سریع و بالینی از میزان سطح پوست درگیر در سوختگی می‌دهد، بی‌آنکه به نمودار تفصیلی سطح بدن نیاز باشد، و این مهم است چون شدت سوختگی و نیاز به مایعات با درصد سطح درگیر مقیاس می‌گیرد، نه با اندازه مطلق سوختگی.

آن درصد سطح کل بدن سپس به فرمول پارکلند خوراک می‌دهد — فرمولی که دکتر چارلز باکستر در بیمارستان یادبود پارکلند در دالاس در دهه 1960 توسعه داد — تا احیای مایعات وریدی برآورد شود: ۴ میلی‌لیتر مایع کریستالوئید به ازای هر کیلوگرم وزن بدن به ازای هر درصد سطح سوخته در ۲۴ ساعت نخست، که نیمی از این حجم باید در ۸ ساعت اول از زمان آسیب داده شود. بخش‌های سوختگی و تیم‌های تروما این را به‌عنوان نقطه شروع احیای مایعات در بزرگسالان با سوختگی‌های قابل توجه به کار می‌برند و سپس سرعت تزریق را بر پایه برون‌ده ادراری و دیگر نشانه‌های بالینی تنظیم می‌کنند.

این ماشین‌حساب سطح سوخته بدن را با قاعده نُه‌ها برآورد می‌کند و سپس فرمول پارکلند را بر آن درصد و وزن بدن داده‌شده اعمال می‌کند تا حجم مایعات ۲۴ ساعت نخست و ۸ ساعت اول را تخمین بزند.