ابزار رمز شبکه‌ای

درباره این ابزار

شبکهٔ چرخان (که اغلب به نام شبکهٔ کاردان، از نام جیرولامو کاردانو، همه‌چیزدان ایتالیایی قرن شانزدهم، خوانده می‌شود؛ ماسک سوراخ‌دار اصلی او کارتی ثابت و غیرچرخان بود و نسخهٔ چرخان معمولاً به ادوارد فلایسنر نسبت داده می‌شود) یک رمز جابه‌جایی است که از کارتی فیزیکی با سوراخ‌های بریده‌شده استفاده می‌کند. در گونهٔ شبکهٔ چرخان ۴×۴، یک‌چهارم از ۱۶ خانه باز بریده می‌شود؛ شبکه روی جدولی خالی گذاشته می‌شود، حرف‌ها از میان سوراخ‌ها نوشته می‌شوند، سپس شبکه سه بار دیگر ۹۰° چرخانده می‌شود (در مجموع چهار وضعیت) و همهٔ ۱۶ خانه را به ترتیبی درهم‌ریخته اما برگشت‌پذیر پر می‌کند تا متن رمز تولید شود.

چون خود شبکه — نه یک کلید ریاضی — جایگشت را تعیین می‌کند، رمزگشایی پیام مستلزم در اختیار داشتن فیزیکی (یا بازسازی دقیق) همان شبکه و توالی چرخش است، و همین آن را پیش از رمزنگاری مدرن برای پیام‌های نظامی و دیپلماتیکی که با پیک تحویل می‌شدند محبوب کرده بود. دانشجویان رمزنگاری، طراحان پازل و اتاق فرار، و علاقه‌مندان به تاریخ رمزنگاری از این ماشین‌حساب استفاده می‌کنند تا پیام‌های کوتاه را دقیقاً به شیوهٔ شبکهٔ چرخانی که با دست بریده شده رمزگذاری کنند، بی‌آنکه کارتی فیزیکی ببرند.